Wetsvoorstel “Verbetering beschikbaarheid zorg voor jeugdigen”

Jeugdhulp: samenwerking via Wgr

Het wetsvoorstel “Verbetering beschikbaarheid zorg voor jeugdigen” verplicht gemeenten tot gezamenlijke regionale inkoop van specialistische jeugdzorg via jeugdregio’s. Dit gaat over kinderbeschermingsmaatregelen, jeugdreclassering en nog aan te wijzen vormen van gespecialiseerde jeugdhulp. Het doel van deze regionale inkoop is te bevorderen dat deze vormen van zorg altijd in voldoende mate beschikbaar zijn. De gemeenten worden onder andere daarom verplicht om hun samenwerking te formaliseren op basis van een van de vormen binnen de Wet gemeenschappelijke regelingen (Wgr).

Aan de slag

Verschillende jeugdzorgregio’s gaan nu aan de slag met de (om)vorming van de samenwerking en dat roept de vraag op wat de onderscheidende kenmerken zijn van de opties die voorliggen. In onze adviespraktijk zien we dat vragen rondom beleidsbepaling, zeggenschap, eigenaarschap, werkgeverschap en invloed op de kosten bepalende gespreksonderwerpen zijn bij de vorming van samenwerkingsverbanden. Om u op weg te helpen in de bestuurlijke gesprekken die hierover mogelijk ook in uw regio gevoerd gaan worden, geven wij u hieronder een bondig inzicht in de hoofdkenmerken* en potentiële voor- en nadelen van de opties die u heeft.

Samenwerkingsafspraken die het beste bij u passen!

Wij benadrukken dat ú samen in úw regio keuzes moet maken, die het beste passen bij de samenwerkingshistorie, de context en de geldende dynamieken tussen de betreffende gemeenten.
Het ontwikkelen van een krachtig samenspel tussen en in gemeenten is van essentieel belang in dit proces. In de afspraken die u onderling maakt en vastlegt is veel ruimte om genoemde voordelen te benutten en de mogelijke risico’s of nadelen te reduceren.

* Onderstaand overzicht is geen volledig overzicht van de verschillende kenmerken en eigenschappen.

Klimaat & Energie

De afgelopen maanden is er iets fundamenteels veranderd in de balans tussen ruimtelijke ordening en onze energie-infrastructuur. In grote delen van ons land was energie lange tijd volgend aan hoe we onze ruimte ordenen. We maakten plannen voor woningen, bedrijven en voorzieningen en gingen er vanuit dat de benodigde elektriciteit wel geregeld zou worden. Net zoals we thuis gewend zijn dat er stroom uit het stopcontact komt. Die vanzelfsprekendheid is voorbij. Elektriciteit is schaars geworden. We hebben niet voldoende capaciteit om op ieder moment te kunnen voorzien in onze woningbouwopgave, verduurzaming en economische ontwikkeling. Gemeenten krijgen daarmee een steeds grotere rol in het omgaan met die schaarste én in de uitbreiding van het net.

Drie handelingsperspectieven voor werken aan energie-infrastructuur
Samenwerking & Fusie

In een ambtelijke fusie bundelen twee of meer autonome gemeentebesturen (nagenoeg) al hun ambtelijke capaciteit in één gezamenlijke organisatie. Het model komt voor tussen min of meer gelijkwaardige partnergemeenten, maar ook tussen gemeenten die sterk verschillen in omvang, bijvoorbeeld in de vorm van een centrumregeling. In de praktijk gaat het doorgaans om twee of drie gemeenten; ambtelijke fusies met vier of meer deelnemende gemeenten komen slechts beperkt voor. <br /> <br /> In dit blog nemen we u mee in de ontwikkeling die dit model sinds 2007 heeft doorgemaakt. Wat heeft de ambtelijke fusie gemeenten gebracht? Waar zien we het model onder druk staan? En is de ambtelijke fusie anno 2026 nog steeds een eindmodel voor vruchtbare samenwerking, of komt ‘einde model’ steeds nadrukkelijker in beeld?

Samen Sterker? Ambtelijke samenwerking tussen gemeenten geanalyseerd
Klimaat & Energie

De energietransitie vraagt om een forse uitbreiding van het elektriciteitsnet. Ook in Noord-Holland betekent dit dat er de komende jaren veel moet gebeuren: de aanleg en uitbreiding van onderstations, tracés en andere energie-infrastructuur. De noodzaak daarvan wordt breed erkend. Tegelijkertijd merken veel gemeenten dat de uitvoering in de praktijk ingewikkeld is. Want hoe zorg je ervoor dat zo’n netuitbreiding niet alleen technisch, maar ook bestuurlijk, ruimtelijk en organisatorisch goed landt? Wie moet wanneer aan tafel zitten? Hoe voorkom je dat een keuze in een vroege fase later tot vertraging leidt? En hoe houd je overzicht in een proces waarin veel partijen betrokken zijn, belangen samenkomen en besluiten soms pas jaren later zichtbaar effect hebben?

Van Handboek naar handelen: spelend naar netuitbreiding